To książka osobista, ale nie prywatna. Pisarka Aleksandra Ziółkowska-Boehm dzieli się swoimi wspomnieniami, przywołuje tęsknoty z dzieciństwa, z domu rodzinnego, a także Stany Zjednoczone, z którymi zapoznał ją mąż Amerykanin (mający duże zasługi w kampanii na rzecz przyjęcia Polski do NATO). Po przeszło 30 latach mieszkania za oceanem spogląda wstecz na swoje życie. Zastanawia się, jak dalece podjęte decyzje zmieniły losy jej i najbliższych. Przypomina ból i żal rodziców, że wyjechała. Chciałaby zaprosić choć na jeden dzień mamę, babcię, męża czy innych członków rodziny, którzy odeszli ze świata żywych. Żeby powiedzieli, o czym marzyli, czego oczekiwali, co się spełniło. O realiach, smutkach i bólach. Jak pisze, po marzeniach można poznać ludzi. Aleksandra Ziółkowska-Boehm (doktor nauk humanistycznych Uniwersytetu Warszawskiego) jest autorką ponad 20 książek wydanych w Polsce i po angielsku w Stanach Zjednoczonych. Wielu czytelników zna ją z publikacji na temat Melchiora Wańkowicza, którego była asystentką (pisarz zapisał jej swoje archiwum i zadedykował ostatnią książkę Karafka La Fontainea). Porusza także inne tematy: w Kai od Radosława, czyli historii Hubalowego krzyża, Dworze w Kraśnicy i Lepszy dzień nie przyszedł już - opisuje tragedie spowodowane wojną, dramaty rodzin, bohaterstwo żołnierzy. W Ulicy Żółwiego Strumienia przywołuje swoje dzieciństwo, lata wchodzenia w dojrzałość; w Otwartej ranie Ameryki - amerykańskich Indian; w Ingrid Bergman prywatnie - życie sławnej aktorki (kuzynki męża Normana), w Podróżach z moją kotką - o swoich kotach; w Pisarskich delicjach - o tym, jak książki po wydaniu żyją własnym życiem. We wrześniu 2025 roku została odznaczona przez prezydenta RP Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej za upamiętnianie najnowszej historii Polski.