Bogumiła nigdy nie trzymała miecza — jedynie klucze do spiżarni męża. Lecz gdy legiony Świętego Cesarstwa Rzymskiego uderzają w bramy, a każdy mężczyzna słabnie, los polskiej granicy spoczywa w jej drżących dłoniach. Sierpień 1017 roku. Kamienny gród Niemcza to ostatnia zapora przed potopem — jeśli upadnie, hordy cesarza Henryka II wleją się w serce młodej Polski. Za murami Bogumiła — córka nosząca brzemię ojcowskiej hańby, żona kasztelana, który nie może już walczyć — staje przed wyborem, jakiego nie przewidziało żadne prawo: pozwolić, by jej świat spłonął, czy sięgnąć po władzę, której nikt nie chce jej oddać. Każdego dnia cesarskie katapulty śpiewają. Każdego dnia studnie opadają niżej. A w oczach oblężonych narasta pytanie — czy kobieta naznaczona wstydem może ich ocalić, czy tylko przyspieszy zgubę?

Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.