Facebook - konwersja
Czytaj fragment
Pobierz fragment

  • Empik Go W empik go

Ostatni pocałunek słońca - ebook

Wydawnictwo:
Data wydania:
1 czerwca 2023
Format ebooka:
EPUB
Format EPUB
czytaj
na czytniku
czytaj
na tablecie
czytaj
na smartfonie
Jeden z najpopularniejszych formatów e-booków na świecie. Niezwykle wygodny i przyjazny czytelnikom - w przeciwieństwie do formatu PDF umożliwia skalowanie czcionki, dzięki czemu możliwe jest dopasowanie jej wielkości do kroju i rozmiarów ekranu. Więcej informacji znajdziesz w dziale Pomoc.
Multiformat
E-booki w Virtualo.pl dostępne są w opcji multiformatu. Oznacza to, że po dokonaniu zakupu, e-book pojawi się na Twoim koncie we wszystkich formatach dostępnych aktualnie dla danego tytułu. Informacja o dostępności poszczególnych formatów znajduje się na karcie produktu.
, MOBI
Format MOBI
czytaj
na czytniku
czytaj
na tablecie
czytaj
na smartfonie
Jeden z najczęściej wybieranych formatów wśród czytelników e-booków. Możesz go odczytać na czytniku Kindle oraz na smartfonach i tabletach po zainstalowaniu specjalnej aplikacji. Więcej informacji znajdziesz w dziale Pomoc.
Multiformat
E-booki w Virtualo.pl dostępne są w opcji multiformatu. Oznacza to, że po dokonaniu zakupu, e-book pojawi się na Twoim koncie we wszystkich formatach dostępnych aktualnie dla danego tytułu. Informacja o dostępności poszczególnych formatów znajduje się na karcie produktu.
(2w1)
Multiformat
E-booki sprzedawane w księgarni Virtualo.pl dostępne są w opcji multiformatu - kupujesz treść, nie format. Po dodaniu e-booka do koszyka i dokonaniu płatności, e-book pojawi się na Twoim koncie w Mojej Bibliotece we wszystkich formatach dostępnych aktualnie dla danego tytułu. Informacja o dostępności poszczególnych formatów znajduje się na karcie produktu przy okładce. Uwaga: audiobooki nie są objęte opcją multiformatu.
czytaj
na tablecie
Aby odczytywać e-booki na swoim tablecie musisz zainstalować specjalną aplikację. W zależności od formatu e-booka oraz systemu operacyjnego, który jest zainstalowany na Twoim urządzeniu może to być np. Bluefire dla EPUBa lub aplikacja Kindle dla formatu MOBI.
Informacje na temat zabezpieczenia e-booka znajdziesz na karcie produktu w "Szczegółach na temat e-booka". Więcej informacji znajdziesz w dziale Pomoc.
czytaj
na czytniku
Czytanie na e-czytniku z ekranem e-ink jest bardzo wygodne i nie męczy wzroku. Pliki przystosowane do odczytywania na czytnikach to przede wszystkim EPUB (ten format możesz odczytać m.in. na czytnikach PocketBook) i MOBI (ten fromat możesz odczytać m.in. na czytnikach Kindle).
Informacje na temat zabezpieczenia e-booka znajdziesz na karcie produktu w "Szczegółach na temat e-booka". Więcej informacji znajdziesz w dziale Pomoc.
czytaj
na smartfonie
Aby odczytywać e-booki na swoim smartfonie musisz zainstalować specjalną aplikację. W zależności od formatu e-booka oraz systemu operacyjnego, który jest zainstalowany na Twoim urządzeniu może to być np. iBooks dla EPUBa lub aplikacja Kindle dla formatu MOBI.
Informacje na temat zabezpieczenia e-booka znajdziesz na karcie produktu w "Szczegółach na temat e-booka". Więcej informacji znajdziesz w dziale Pomoc.
Czytaj fragment
Pobierz fragment

Ostatni pocałunek słońca - ebook

Młodziutka Apolonia studentka Wydziału Malarstwa, spokojna dusza. Jej życie ulega zmianom, na które niestety nie ma wpływu. Czy jej małżeństwo przetrwa? Czy los da im szanse? Może jednak życie obierze dla niej inne koleje losu i da jej nową miłość? Może drogi pokrzyżuje ktoś nowy? Kto wręczy Poli historyczny rodowy pierścień? Piękna Francja, lazurowe wybrzeże i Rezydencja Królewska w Fontainebleau czekają. Historia pełna pasji, rozczarowań i szalonych miłości.
Kategoria: Erotyka
Zabezpieczenie: Watermark
Watermark
Watermarkowanie polega na znakowaniu plików wewnątrz treści, dzięki czemu możliwe jest rozpoznanie unikatowej licencji transakcyjnej Użytkownika. E-książki zabezpieczone watermarkiem można odczytywać na wszystkich urządzeniach odtwarzających wybrany format (czytniki, tablety, smartfony). Nie ma również ograniczeń liczby licencji oraz istnieje możliwość swobodnego przenoszenia plików między urządzeniami. Pliki z watermarkiem są kompatybilne z popularnymi programami do odczytywania ebooków, jak np. Calibre oraz aplikacjami na urządzenia mobilne na takie platformy jak iOS oraz Android.
ISBN: 978-83-8351-110-8
Rozmiar pliku: 2,9 MB

FRAGMENT KSIĄŻKI

Prolog

Każdy dzień zaczynał się tak samo — pobudka, prysznic, zajęcia na uczelni, dom, praca, sen. Pola była bardzo zmęczona sytuacją, w jakiej się znalazła, a miała dopiero 27 lat. Często wyobrażała sobie, że tak naprawdę życie, które obecnie prowadzi, jest pozbawione sensu. Myślała, że mogła wybrać bardziej dochodowy kierunek studiów niż malarstwo, jednak kochała to. Nie potrafiła wyobrazić sobie życia bez sztuki, poezji, muzyki. Malarstwo było jej ucieczką od otaczającego ją świata. Nigdy nie była realistką, zawsze żyła marzeniami, a skoro nie mogła ich realizować przez swoją nieśmiałość i niewiarę, mogła je chociaż zobrazować. Mieszkała na wsi i czuła się z tym komfortowo. Spędzała tam większość swojego życia, nie czuła się ograniczona, było to miejsce piękne, pełne drzew. Królowały w nim brzozy i wierzby, które cudownie szumiały, kiedy było lato. Pola uwielbiała kłaść się na trawie i szukać uziemienia, słońce oświetlało i ogrzewało jej ciało. Słyszała szum liści, a tuż obok był stary drewniany płot ze sztachet, zbijany z 30 lat temu, który już lekko zzieleniał od wilgotnej gleby. Czasem w oddali szczekały psy, słychać było życie tętniące w polach uprawnych. Zero samochodów, czyste powietrze — coś wspaniałego. Miejsce, w którym wychowała się, było jej inspiracją. Nie potrafiła odnaleźć się w mieście, a próbowała to zrobić wiele razy. Dla niej miasto było inną rzeczywistością. Opuszczała dom rodzinny kilkukrotnie w ciągu tygodnia. Jej uczelnia znajdowała się w Warszawie, więc dziewczyna była zmuszona odwiedzać regularnie tę metropolię. Nigdy nie chciała przenieść się tam na stałe — bynajmniej tak myślała, dopóki nie poznała jego!

Pewnego dnia po zajęciach Pola została zaproszona przez Izę i Wiktorię na pizzę. Przyjęła zaproszenie z ogromną przyjemnością, bo była zmarznięta, zmęczona i okropnie głodna. Wiedziała, że dziewczyny zapewne — jak co weekend — wybiorą się na soczystą zakrapianą imprezę i nagle…

— Idziesz, Pola? Wychodzimy dziś wieczorem, możesz zanocować u nas. Mamy z Wiktorią pokój wolny. Dawaj! Chodź! Nie pożałujesz!

O nie, nienawidziła, kiedy ktoś ją wyciągał gdziekolwiek. Wolała odpocząć w domu, poczytać książkę, ale nie miała wyjścia — wisiała im to od dawna za przysługę, jaką Iza jej wyświadczyła w niedalekiej przeszłości. Zgodziła się, mimo że nie przepadała za Wiktorią — nie było im po drodze.

— Tak, jasne, ale nie wzięłam nic z domu — trochę zawstydziło ją to, bo nie zabrała ze sobą zupełnie nic, więc jej stabilna strefa komfortu została naruszona. Jednak dziewczyny były nieugięte. Obiecały, że wszystkim się zajmą i tak było. Wyglądała wystrzałowo. Zawsze chowała swoją kobiecość pod dużymi wyciągniętymi swetrami, przez co Pola nie była jedną z najbardziej rozrywanych lasek na roku. Ale nie dziś! Wieczór był naprawdę przyjemny, ciepły. Poszły do klubu, w którym dziewczyny lubiły przebywać co weekend. Dla Izy i Wiktorii stare dobre miejsce, sprawdzeni mężczyźni. Obie potrafiły bezbłędnie odtworzyć, który z którą się prowadzał i kiedy.

Siedziały przy barze, aż nagle pojawił się ktoś zupełnie nowy na horyzoncie. Nieznany od wejścia skierował się do baru, zamówił drinka i zwrócił uwagę na siedzącą tuż obok Polę. Spodobała mu się, miała proste brązowe długie włosy za łopatki, drobny nos, kobiece uda. Była bardzo kobieca.

— Jesteś sama? Mam na imię Fabian. Zatańczymy?

O Boże! Zaniemówiła i zaczerwieniła się, co doskonale było widać na jej delikatnej białej skórze policzków.

On, który niespodziewanie znalazł się w jej otoczeniu, był na tamten czas spełnieniem jej marzeń — wysoki, przystojny, ten z tych ładnych, chociaż uważała, że mężczyzna nie powinien być ładny tylko przystojny.

Zmieszała się. Nie była nigdy otwarta na tańce, a co dopiero z nieznajomym. Zastanawiała się, w którą stronę uciekać. Siedziała zaczerwieniona, speszona, ale poruszył ją bardzo, kiedy tak na nią patrzył.

— Tak, znaczy nie… Nie jestem sama, ale tak — zatańczmy! Jasne!

Wystarczyło jedno spojrzenie. Jeden gest zauroczył ją do tego stopnia, że straciła dla niego rozum. Ten wieczór zmienił jej całe życie. Miłość rozkwitała w nich wiele lat, po wielu namowach Pola przeniosła się do Warszawy, gdzie kontynuowała studia, mieszkając z Fabianem. Rodzice dziewczyny nie byli zachwyceni, bo według jej mamy Fabian to był drobny cwany człowiek, który w ogóle nie wzbudzał jej zaufania. On zaś starał się zawsze być dla mamy bardzo uprzejmy. Mimo to seniorka miała swoje zdanie, którego nie odpuszczała. Kolejnym argumentem przeciw chłopakowi był brak ślubu. Rodzice Poli mieli już swoje lata, byli wierzący, praktykujący jak i całe otoczenie, w którym zamieszkiwali, więc bali się, że wszyscy wezmą ich na języki. Miłość, która spotkała młodych, wyrwała Polę ze szpon beztroski, lekkości. Nagle stała się kobietą, zamieszkała z mężczyzną w mieście, w jej odczuciu ogromnym mieście. Miała szczęście, że już tam studiowała dwa lata, więc w miarę upływu czasu poznawała Warszawę. Ich wspólne lata były cudowne, pełne miłości i zrozumienia. Nigdy nie czuła, żeby była dla niego nieważna albo obojętna. Poświęcali sobie każdą wolną chwilę, uwielbiali kochać się w ciągu dnia. Była to dla nich niesamowita odskocznia i chwila przyjemności. Fabian wydobywał z niej wszystko, co możliwe. Natomiast każdy oddech przy nim, każdy orgazm rozwijał jej kobiecość. Jednak najważniejsze było to, że czuła się przy nim bezpiecznie i bardzo zaopiekowana.

Czas mijał. Mijały dni, miesiące, lata, aż pewnego wieczoru w 4 rocznicę ich poznania jej ukochany padł na kolana i oświadczył się. Była rozpromieniona. Z ogromną radością przyjęła zaręczyny. Niestety, jej rodzice, a w szczególności mama, nie była wcale zachwycona.

— Dziecko, tłumaczyłam Ci, to wcale nie jest mężczyzna dla Ciebie. Czuję, że jest bardzo toksyczny w środku. Przecież mieszkacie już razem, tak? Zastanów się, proszę Cię, zastanów się dobrze, żebyś później tego nie żałowała!

Podejrzenia mamy wydały się Poli irracjonalne. Ciągle zastanawiała się, dlaczego ona tak go odbiera. Czy czuła coś? Może wiedziała? A może jednak po prostu to faktycznie górę wzięła ta kobieca intuicja. Pola nie podjęła dyskusji z matką na ten temat. Zrobiło jej się przykro, że ta nie podziela jej szczęścia. Ona sama nie widziała w Fabianie nic toksycznego. Zawsze w pełni gotowy, zainteresowany, nigdy nie ignorował jej. Nawet, jeśli jego dzień w firmie był okropnie zawalony, często bywało tak, że przynosił pracę do domu, kradnąc w ten sposób czas dla nich. Fabian miał 35 lat. Pracował dla firmy, która zajmowała się marketingiem i reklamą, w związku z tym jego aparycja była nienaganna, podobnie jak elokwencja. Był zadbanym, przystojnym brunetem o błękitnych oczach. Oj tak… te oczy potrafiły omamić niejeden kobiecy umysł, co było doskonałym narzędziem w jego pracy, bo najczęściej współpracował z kobietami.

— Czy ja mam być o Ciebie zazdrosna? — wyszeptała Fabianowi do ucha ostatni raz jako panna.

On rzucił jej tylko serdeczny uśmiech, utulił ją, ucałował w czoło i odpowiedział:

— Od jutra już nie będziesz musiała się martwić i zastanawiać. Będę tylko Twój do końca naszych dni! — nie miała powodu, by mu nie wierzyć. Myślała o tym, że przecież są ze sobą już od 4 lat, z czego połowę mieszkają razem. W tym czasie nigdy jej nie zawiódł, a przecież mógłby, gdyby tylko nadarzyła się okazja, a takich okazji miał zapewne wiele.Rozdział pierwszy: I ślubuję Ci

Poranek okazał się słoneczny, Pola obudziła się w ogromnych emocjach. Z trzęsącym się sercem, rozpromieniona czuła ogrom energii w sobie. Była sama w pokoju hotelowym, bo to dziś był ich wielki dzień — jej i Fabiana! Oficjalnie stanie się Apolonią Dobrzańską. Nie wie, czy nie może się doczekać i z tego powodu jej serce szaleje czy też może jej głowa ciągle odtwarza słowa jej mamy. Nie dawało jej to spokoju, chociaż podświadomie czuła, że to zupełnie irracjonalne, bo przecież wie, za jakiego człowieka wychodzi za mąż. Leżała nadal w łóżku, otwierając lekko jedno oko. Promienie słońca wpadały przez uchyloną powiekę, na co jej źrenica zareagowała natychmiast. Blask tiulowych firan i biel sukni był oślepiający, a w pokoju hotelowym unosił się zapach lilii i frezji z delikatną nutką róż. Już dawno nie czuła, żeby kwiaty pachniały aż tak intensywnie. Okazało się, że wszystko tego dnia stało się wyjątkowe! Pokój utrzymany w klasycznym stylu był bardzo przytulny, meble były welurowe białe. Samo wnętrze było jasne, świetliste i przestrzenne z barokową toaletką przy oknie. Na jej blacie już wszystko było przygotowane: biżuteria, kosmetyki i cudownie pachnące francuskie perfumy, które otrzymała wraz z biżuterią od Fabiana w prezencie ślubnym. Uchylając powieki, widziała suknię wiszącą tuż obok okna. Kreacja była po prostu piękna — jedna z tych wymarzonych… Delikatna, nie miała zbyt wiele kamieni, uszyta z koronki. Miała zabudowaną górę i dekolt w łódkę. Natomiast krój sukni wycięty był według wzoru syrenki. Wybrała ten krój, bo idealnie podkreślał jej zgrabną figurę klepsydry. Materiał opinał biodra, smukłą talię i podkreślał jej dość duże piersi. Wszystko było przygotowane na sto procent — stroje Panny Młodej i Pana Młodego, kwiaty — dominowały róże, frezje i białe orchidee, a także sala, która znajdowała się w cudownym dworku obok lasu. Tuż obok niej rozciągał się zadbany staw, ogrodzony drewnianym płotem, na którego środku była wysepka. W centralnym punkcie wyspy stała altanka oświetlona tysiącami lampek, do której prowadził mały drewniany most. Plan był taki, że będą tam tańczyć pierwszy taniec i zrobią kilka zdęć. Kościół również został przyozdobiony skromnie i delikatnie. Nic ani nikt nie był w stanie zepsuć im szczęścia w tym ważnym dla nich dniu. Była wdzięczna Izie i Wiktorii, że wtedy dała się namówić na wspólne wyjście wieczorem. Nie sądziła nigdy, że niespodziewanie spotka ją takie szczęście w postaci jej przyszłego męża. Tę rozkoszną chwilę zakłóciło pukanie do drzwi.

— Wstałaś? — mama wparowała do pokoju rozpromieniona mimo swoich obaw. Nie chciała zepsuć córce tego najpiękniejszego w życiu dnia.

— Wstawaj! Już czas, za chwilę fryzjer, kosmetyczka, potem trzeba Cię ubrać, sprawdzić, czy wszystko dopięte na ostatni guzik! Dalej, Pola!

— Och, mamo!

Godziny przygotowań minęły szybko, wielka chwila była już tuż obok niej. Nie widziała, jak wygląda Fabian i jaki garnitur wybrał, jej stylizacja też dla niego była wielką tajemnicą tego dnia.

Wybiła godzina 16:00!

Już czas! — „Ślubuję Ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz że Cię nie opuszczę aż do śmierci. Tak mi dopomóż Panie Boże Wszechmogący w Trójcy Jedyny i wszyscy Święci.”– Łza spłynęła po policzku dziewczyny, a ona sama czuła się, jakby wygrała nowe życie na największej loterii świata. Dziękowała Bogu, że obdarzył ją takim szczęściem jak Fabian.

Jest już po najważniejszej, wzniosłej dla niej chwili. Od teraz są mężem i żoną i nic ich nie rozdzieli.

Kilka lat po ślubie nadal żyli w szczęściu, podróżowali, byli jednością. Jednak nadszedł czas, który diametralnie zmienił ich życie. Nie wiedziała, czy sprawiły to pieniądze, niezależność czy po prostu uczucia ze strony jej męża wygasły. Ona kochała go jak zawsze, całą sobą. Jednak przyszedł czas, że ciężko jej było odnaleźć do niego drogę. Fabian po trzech latach zmienił się, zaczął przesadnie dbać o siebie, a istnienie Poli jakby poszło w zapomnienie, zeszło na boczny tor. Mąż zaczął wracać coraz później z pracy, zdarzało się, że nawet i rano. Nie umiała zapytać go o przyczynę tego stanu rzeczy, bo zaraz wywiązywała się z tego ogromna awantura. Nie zdarzyło się jednak, żeby przepraszał. Zachowywał się, jakby nie miał wcale wyrzutów sumienia. Nie próbowała z nim rozmawiać, od wielu tygodni nie miała z nim wcale nici porozumienia.

— Fabian? Dokąd idziesz? Jest piątek wieczór. Możesz zostać w domu? Nie wychodź. Proszę — rzuciła mu nieśmiałe spojrzenie, które było jednak pełne nadziei.

— Daj spokój! Jesteśmy ze sobą tyle czasu, jeszcze nie masz mnie dosyć? — odpowiedział niecierpliwie. — Nie mogę zostać, mam dużo spraw w firmie. Chciałbym, ale naprawdę nie mogę — zarzucił marynarkę na ramię, trzasnął drzwiami i wyszedł.

W ten wieczór, jak co wieczór znów została sama ze sobą. Nie pozostało jej nic innego, jak przygotować gorącą, pełną piany i zapachu relaksującą kąpiel, która ukoi jej zmysły po tym całym ciężkim tygodniu… Może lampka wina rozluźni jej umysł, pozwoli na chwilę zapomnieć o tym, jak jej bajeczne małżeństwo rozpada się na milion kawałków, a książę coraz bardziej oddala się od królestwa? Jej zatrwożenie przerwał dzwonek telefonu. Wcale nie chciała rozmawiać, bo dzwoniła Marta, jej bliska koleżanka z roku. Westchnęła.

— Hej! Jak się masz? Wcale się nie odzywasz, martwię się, Pola! Ja wiem, że coś się dzieje, powiedz mi o tym, naprawdę będzie ci lżej… Ja rozmawiałam z tobą o tym kiedyś, że jak będzie ci źle, masz mówić! Nie chcę się domyślać, ostatnio na uczelni obserwowałam Cię, Pola! Nikniesz w oczach, nie widziałam w tobie radości. Pola? Halo? Jesteś tam?

— Ojej i co mam z tym zrobić? — pomyślała. Nie chciała wcale jej nic opowiadać, nie czuła takiej potrzeby, ale wiedziała, że przed tym nie ucieknie, bo jak nie dziś przez telefon, to Marta znajdzie ją na uczelni i będzie pytać.

— Hej, jest wszystko w porządku… po prostu ogrom obowiązków i pracy mnie bardzo przytłoczył. Czy możesz zadzwonić jutro? Właśnie szłam wziąć kąpiel, strasznie jestem zmęczona, padam z nóg. — Marta chyba nie wyczuła kłamstwa, bynajmniej Pola tak sądziła. Była zadowolona, że zręcznie uniknęła dalszej rozmowy na ten temat i go zdusiła w zalążku.

— Ok, zatem do następnego! Aha i nie myśl, że uwierzyłam! Czuję, że masz kłopoty. No cóż, jak będziesz chciała, to dzwoń zawsze, kiedy tego potrzebujesz. Możesz zostawić wszystko i przyjechać do mnie, pojedziemy na Mazury! Odnowiłam mój domek letniskowy, zapraszam cię tam. Na pewno ci się spodoba! Zatem trzymaj się, mała!

Jej głos brzmiał ciepło, uprzejmie i niezwykle serdecznie. Pola najchętniej naprawdę rzuciłaby wszystko i pojechała z Martą na Mazury. Ostatni czas, który tam spędziły — a było to rok temu — był bardzo relaksujący i dla niej bardzo owocny. Mogła spokojnie zająć się sobą, poukładać myśli, nabrać nowego poglądu na świat, który ją otaczał. Kiedy teraz Pola spojrzała jednak na swoje problemy wówczas, stwierdziła w duchu, że na ten czas nie wydawały się być problemami. Pomyślała, że paradoksalnie to ślub doprowadził do znacznego pogorszenia ich relacji, już teraz małżeńskiej.

Zastanawiała się często nad tym, co stało się z jej chłopakiem Fabianem, tym, którego poznała tyle czasu temu. Po ślubie, który był cudowny, otrzymała tyrana, bez uczuć i bez zainteresowania. Kiedyś był mniej wypacykowany, ale bardziej ją kochał — pieniądze nie były dla niego wszystkim. A teraz? Wszystko się pozmieniało. Nieustanne spędzanie czasu w pracy, bo finanse, bo pieniądze, bo luksus. Pola miała dostęp do środków. Ich konto było wspólne, pieniędzy im nie brakowało. Więc czy naprawdę musiał aż tak zaniedbać ją dla dobrobytu? Ciągle krążyły za nią różne myśli, nie potrafiła się od nich uwolnić. Sprawdzała jego aplikację Booksy i kalendarz, często zamawiał wizyty u fryzjerów, barberów, spa, fitness… Tylko czemu sam? Dlaczego nie z nią? Co było powodem takiej diametralnej zmiany? Podejrzewała go nawet o to, że mógłby mieć kochankę, ale czy starczyłoby mu na to czasu? Czy miałby sumienie po takim fantastycznym ich wspólnym czasie sprzeniewierzyć wszystko i puścić to w zapomnienie, a tym samym budować nową przyszłość?Rozdział drugi: Czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal

Dzień zapowiadał się super! Było słonecznie i bezwietrznie. Idealna pogoda na piknik i spędzenie chwil w ich ulubionym lesie, do którego wyjeżdżali na wycieczki rowerowe, kiedy mieli tylko czas. Fabian był dzisiaj w domu, tak jak Pola. Ona bynajmniej tak myślała, więc wstała z rana, pobiegła po bułki i przygotowała dla nich hotelowe śniadanie.

— Fabianie, kotku, wstawaj. Przygotowałam dla nas śniadanko! Zapraszam! — on spojrzał na nią z odrzuceniem.

— Pola, ja dzisiaj wyjeżdżam! Mam wyjazd służbowy. Muszę zapewnić nam godne życie, w którym niczego nie zabraknie! Biorę ze sobą Izabellę. Jest mi potrzebna, bo zna papierologię i wie wszystko, czego potrzebuję dziś na spotkaniu służbowym. Nie gniewaj się, ale ja za chwilę wychodzę.

Wstał, zabrał ręcznik i poszedł się kąpać, a ona stała jak wmurowana w drzwiach od sypialni. Czuła, jak zalewa ją gorycz, czuła porażkę ich związku małżeńskiego.

— Przecież chce dla nas dobrze — pomyślała. Jednak nie mogła posiąść się z bólu. Jak bardzo to wszystko zaczęło się komplikować… Postanowiła, że skoro to spotkanie służbowe, to pojedzie z nim, ale bez jego wiedzy. Zostawiła wszystko i pobiegła do galerii kupić ukrytą kamerę i lokalizator GPS. Stwierdziła, że musi w końcu dowiedzieć się prawdy, bo czuła, że to wcale nie jest tak, jak ona myśli.

Zakupu dokonała, wychodząc z domu. Zadzwoniła i poprosiła o uszykowanie paczki, wypłaciła pieniądze z bankomatu, żeby nie zostawiać po sobie większych śladów. Po 30 minutach była z powrotem w domu, lisim sprytem zamontowała kamerkę nad lustrem przednim i nadajnik GPS w samochodzie pod fotelem.

— Dziś wszystko się okaże, kochanie — pomyślała w duchu.

— Pola? Pola?! — nagle usłyszała, że gorączkowo wzywa ją mąż. Podbiegła do niego, lecz on był już bez kontaktu. Leżał na podłodze jak długi, zakrwawiony, blady jak ściana. Nie wiedziała zupełnie, co robić, czy próbować go cucić czy dzwonić na 112. Oddychał, lekko, płynnie. Oddychał. Pola wezwała Pogotowie Ratunkowe. Ratownicy byli na miejscu po niecałych 15 minutach. Lekarz stwierdził tylko zasłabnięcie i krwotok z nosa, nic groźnego. Badanie EKG i inne parametry były w normie. Ratownik polecił kontakt z lekarzem POZ, badania krwi i dużo odpoczynku dla Fabisia.

— Kochanie, jednak zostaniesz w domu, dobrze? Postaram się jutro umówić lekarza. Widziała, jaki jest słaby. Zgodził się i pierwszy raz od jakiegoś dłuższego czasu utulił ją. Pierwszy raz od dawna poczuła jego zapach, ciało. Czuła, że wzbiera się w niej silne podniecenie, czuła jak bardzo za nim tęskniła i jak bardzo go kocha. Poszła za nim do sypialni, pragnęła zbliżyć się do niego tak jak kiedyś. Usiadła obok i chwyciła jego dłoń, spojrzał na nią — ujął jej twarz w dłonie i zaczął namiętnie całować jej usta, policzki i nos. Zapragnęli się tak jak dawniej, ich ciała połączyły się w erotycznym pełnym namiętności tańcu, który trwał kilka cudownych godzin. Tak bardzo brakowało jej jego.

— O czym myślisz? — westchnęła, przyglądając mu się uważnie.

— Nie wiem, czemu tak mam ostatnio, ale nie potrafię funkcjonować obok ciebie normalnie. Miałem czas, że nie chciałem być blisko, byłaś dla mnie taka uległa, odpychająca. Potrzebuję czegoś więcej, Pola… chyba za bardzo małżeństwo mnie ogranicza.

Zamarła w bezruchu, czyli jednak. Czyli jednak jej nie chce! Jak mógł to ciągnąć tyle czasu? Dlaczego nie powiedział jej wcześniej?

— Dlaczego mówisz to dziś? Chcesz rozwodu? Chcesz żyć samodzielnie?

— Pola. to nie tak. To nie tak, że chcę rozwodu. Nie chcę, nie chcę, żebyś na siłę mnie tak trzymała za grzbiet, potrzebuję, żebyś dała mi więcej komfortu.

— Fabian! Co ty mówisz! Masz mnóstwo komfortu! Nie ma cię ciągle, całymi dniami, Fabian! Jak ja mam Cię traktować, nie zabierasz mnie nigdzie, nie wychodzimy razem! Albo weźmiesz się w garść albo odchodzę! To nasza pierwsza i ostatnia szansa!

— Polusiu! Nie, nie odchodź! Kocham Cię i obiecuję ci, że zrobię wszystko, aby było dobrze między nami, żebyś była szczęśliwa!

Leżeli obok, nadzy, w dziwnej atmosferze, już nie przytuleni, bo jakoś brakowało im chęci, aby tulić się do siebie po tym dialogu. Czar nocy prysł, a miłość, którą czuła Pola, nagle zmieniła front, zmieszała się z nienawiścią, stała się swoistym rozczarowaniem. Pola czuła, że straciła wszystko, nie był już w stanie odbudować swoich uczuć do niej, a ona nie była w stanie mu wybaczyć. Bolesność słów, jakie wytoczył, przeplecionych obietnicą poprawy i względna skrucha powinny okazać się kojące.

Chłód ciągnący się z salonu wyrwał Polę z letargu. Wstała zmarznięta pozamykać okna, zaparzyła gorącą herbatę, dodała do niej cytryny i miodu, owinęła się w koc i dalej myślała nad tym, co właśnie zdarzyło się w ich małżeństwie. Fabian był w sypialni, leżał w łóżku znacznie osłabiony tym okazjonalnym zasłabnięciem i natłokiem obowiązków, jakie na niego spadały przez ostatni czas. Pola z sofy czasem spoglądała na niego czujnie. Przypomniała sobie, że miała zapisać go do lekarza. Poranne wydarzenia rozkojarzyły ją, a była na tyle wybita z myśli, że wzięła laptop Fabiana. Chciała zalogować się na skrzynkę mailową, jednak skrzynka Fabiana nie była wylogowana. Miała zatem doskonałą okazję troszkę poszperać w jego mailu, chociaż nie miała w nawyku tego robić. Przez jakąś chwilę walczyła ze sobą, czy korzystać z tej sposobności czy nie. Jednak skusiła się, a to, co zobaczyła zmroziło jej krew w żyłach.

— Czyli po to ci więcej wolności i czasu? — pomyślała, kiedy jej serce biło jak szalone. W skrzynce mailowej zobaczyła mnóstwo wezwań do zapłaty na osobę prywatną, które przeplecione były groźbami. Zaległości wynosiły 50 000 PLN, jak zliczyć wszystkie.

— O matko, skąd my weźmiemy tyle pieniędzy? Długi przekroczyły naszą zdolność kredytową… Jak teraz z tego wybrnąć? Serce waliło jej jak młot, szybko, czuła, że robi jej się duszno i słabo, zimno i gorąco na zmianę. Myśli kłębiły się… jeszcze bardziej zastanawiała się, na co poszły te wszystkie pieniądze, jak powstały takie długi. Co przed nią ukrywał? Spojrzała na niego, zasnął. Zatem zyskała czas. Przeszperała cale jego prywatne dokumenty, pocztę i social media. Odnalazła maile z Izabellą. Ona najwyraźniej wiedziała o wszystkim, bo bez żadnego skrępowania pisali, rozmawiając o tym, aby załatwiła dla niego kredyt lub pożyczyła mu pieniądze na częściową spłatę długu. Fabian sam nie wyrabiał, żeby zapewnić odpowiednią pulę na choć minimalną redukcję długów. Izabella … Wyglądało na to, że są blisko, bliżej niż Fabian z nią, własną żoną.

Kim była Izabella? To właśnie ta, która przypadkiem poznała Polę z Fabianem, zabierając ją do klubu. Ta, która zawsze była o niego zazdrosna, była zazdrosna o szczęście Poli i Fabiana. Patrzyła na ich związek od samego początku. Od dnia, kiedy poznali się, kiedy spojrzał na nią po raz pierwszy aż do dziś. Pola przeszukała telefon. W skrzynce wiadomości SMS odnalazła wiadomość właśnie od niej, tej jej niby przyjaciółeczki Izy. Już czuła, jak przemawia przez z nią złośliwość, a może nawet zazdrość, skoro tak o niej pomyślała:

„Tobie nie pomoże nic! Porozmawiaj z żoną, idź na terapię. Weźcie kredyt, spłać to, póki jesteś w stanie.”

To była wiadomość bez odpowiedzi.

Pola nadal zastanawiała się, o co w tym wszystkim chodzi. Nie chciała szukać osób, które wystawiały rachunki. Nie chciała angażować się aż tak, jednak z drugiej strony myślała sobie, że nie miała wyjścia, że chyba będzie musiała to zrobić, bo inaczej prawda nigdy jej nie sięgnie. Fabian nie przyzna się do wszystkich zawiłości, jakie spotkała na ich drodze. Myślała już, że Iza naprawdę okazała się zdradliwa. Jednak z treści SMS-a wynikałoby, że jednak nie i że może ona mogłaby jej coś opowiedzieć. Było już późne popołudnie, kiedy Pola odważyła się zadzwonić do niej

— Halo? Możesz ze mną porozmawiać?

— Tak. Brzmisz, jakbyś była zdenerwowana? Coś się stało? — zapytała ze stoickim spokojem.

— Myślę, że Ty może powiesz mi, o co chodzi. Sprawdziłam skrzynkę Fabiana, wiem o wszystkim. Wiesz, że dziś zasłabł? Musisz mi powiedzieć wszystko, co wiesz. On nie powie mi nic, a ostatnio nie dzieje się między nami najlepiej. Ciągłe go nie ma, wychodzi i szczerzy na mnie kły. Bez przerwy drze ze mną koty, a już nie wspomnę o tym, że dba o siebie przesadnie! Czy Ty, znaczy wy, macie romans? Kochałaś się z moim mężem? Proszę, musisz mi powiedzieć wszystko, co wiesz.

Pola czuła, jak jej głowę rozrywa ciśnienie, czuła, jak płonie jej twarz, drętwieją palce. Bała się tego, co może za chwilę usłyszeć, jednak wolała to niż kolejne kłamstwa Fabiana. Była zdecydowana, aby podjąć decyzję, jakiekolwiek — jakie by nie były, aby odejść, jeśli będzie taka potrzeba.

— HALO? IZA? Cisza po drugiej stronie była naprawdę długa, wydawała się jakby to była wieczność. Słyszała tylko swój zegar w salonie. Tik-tak, tik-tak.

— Posłuchaj, Polusiu, myślę, że to nie jest naprawdę rozmowa na telefon — westchnęła ciężko. — Myślę, że lepiej będzie, kiedy spotkamy się i wszystko wyjaśnię Tobie prosto w oczy. Nie chcę tego rozciągać przez telefon, uwierz mi, naprawdę. To wszystko jest zbyt zawiłe.

Zatem umówiły się tego samego wieczoru w kawiarni tuż obok parku. Bardzo przytulne miejsce, idealne na randkę. Po wejściu do środka czuć było zapach parzonej kawy i świeżo pieczonego biszkoptu, Pola wciągnęła miłą woń nosem. Czuła, jak jej nozdrza wypełniają się tym wspaniałym słodkim aromatem. Mogłaby zapomnieć, po co tutaj przyszła. Jednak nie. To byłoby za proste. Musiała zmierzyć się z przeszłością męża oraz spojrzeć w ich przyszłość. Czy jednak będzie potrafiła to zrozumieć? Czy potrafiła będzie wybaczyć te wszystkie kłamstwa? Myśli kłębiły się bezustannie, a ona znowu poczuła ten paraliżujący strach, który zawsze pozbawiał ją sił i odporności na stres. Czuła, jak nogi jej truchleją, jakby szła na bardzo wysokich, wymagających szpilkach. Szła prosto przed siebie do stolika, o którym rozmawiały przez telefon. Znajdował się przy oknie ze wspaniałym drewnianym starym lakierowanym parapetem. Kiedy tak zapatrzyła się w dal, przesuwała dłonią po desce, czuła wszystkie nierówności pod palcami, czuła te lata, jakie miało na sobie to drewno, było jednak odrestaurowane, lakierowane i aksamitnie gładkie w dotyku. Za oknem rozpościerał się widok parku, a dokładnie alei kasztanów, które chyliły się ku przechodniom. Tuż obok było spore oczko wodne, czyste, bardzo zadbane. Pogoda rano była cudowna, jednak wieczór? Brr.. okropnie jesienny, zimny. Zerwał się wiatr, deszcz uderzał w szybę. W środku było ciepło, na stole paliła się świeca i uśmiechał się obok serwetnik-kot. Takie akcenty rozchmurzały jej posępną duszę i poprawiały humor. Słyszała, że zadzwonił dzwonek nad drzwiami. Tak to Iza, w końcu przyszła — pomyślała z otuchą.

Iza była ładną, filigranową blondynką o jasnoszarych oczach. Można byłoby powiedzieć, że taki męski ideał kobiecości. Bardzo z Polą się różniły, dość, że charakterami, to jeszcze wizualnie.

— Witaj! Ale ulewa. Okoliczności mamy kiepskie, ale cieszę się, że cię widzę… — oczy Izy faktycznie błysnęły serdecznym blaskiem.

— Mi również miło. Zamówiłam dla nas herbatę z pomarańczą i goździkami, nasze ulubione ciasto śliwkowe. Mam nadzieję, że nie jesteś na diecie? — Pola z uśmiechem puściła oczko przyjaciółce, chociaż w duchu nadal zastanawiała się, czy aby na pewno to jeszcze jej przyjaciółka.

— Nie, Polusiu, nie. Dziękuję. — Iza posmutniała, spojrzała wzrokiem pełnym współczucia i empatii na Polę, a potem wypowiedziała ciąg wyrazów, który przeraził kobietę.

— Pola. Fabian jest uzależniony od hazardu, przegrał wszystkie wasze pieniądze. Oszczędności też chciał naruszyć, jednak odwiodłam go od tego. To nie koniec… Wielokrotnie odbierałam telefony od mężczyzn, którzy administrują większe kluby go-go, wydaje mi się, że bywa tam często. Częściej niż może nam się wydawać. Polusiu, jednak to nie koniec… On… on korzystał z usług ekskluzywnych kobiet do towarzystwa wielokrotnie. Widziałam, jak przyjeżdżały do niego wystrojone. On też wyglądał zawsze elegancko i wychodzili razem. Wieczory spędzał właśnie z nimi, tam. — Izabelli stanęły łzy w oczach, chwyciła rękę Poli, ścisnęła mocno i serdecznie, aby dodać jej otuchy, chociaż to niewiele znaczy w porównaniu z tym, co Pola czuje. A czuła wszystkie swoje mięsnie, każde ścięgno, każdą kostkę. Czuła, jakby ogromny ból rozrywał jej ciało. Nie wiedziała, co robić. Płakać? A może uciekać? Była taka młoda… Nie sądziła, że jej małżeństwo zakończy się w tak katastroficznej scenerii.

— Polusiu, wiem, co czujesz. Chciałam Ci powiedzieć, że nigdy nie zdradził Cię ze mną, między nami nigdy nie było nic więcej niż po prostu przyjaźń. Zżyłam się z Fabianem, bo jestem zżyta z Tobą, nic więcej. On bardzo mi ufa i dlatego to ja znałam te wszystkie sekrety, koszmarne, mroczne historie.

Pola nadal nie potrafiła pozbierać myśli. Czuła w sobie chaos, ogromny chaos.

— Dziękuję, że zdecydowałaś się opowiedzieć mi o tym. Nie wiem, co myśleć. Iza, ja miałam tyle planów — chciałam mieć z nim dziecko. Teraz wszystko legło w gruzach. Pewnie będą nas szantażować? Zabiorą dom? Sama nie wiem, co robić? Znasz tych mężczyzn? Wiesz, kim oni są? — wyszeptała ze stoickim spokojem na twarzy.

— Tak, jednego znam nawet całkiem dobrze, bo często przebywał w firmie z Fabianem, wyglądało na to, że przyjaźnili się. Jednak wtedy jeszcze nie wiedziałam, jak to wszystko jest chore i pogmatwane. Do dwóch mam numery telefonów, często dzwonili do Fabiana.

— Jak myślisz? Może powinnam skontaktować się z nimi? Spróbować dowiedzieć się, co to za długi i za co?

— Nie sądzę, Polu, by ktokolwiek cokolwiek Ci powiedział. Numery mogę Ci dać, ale nie mów, że masz je ode mnie, ja nie chciałabym mieć z tym nic wspólnego.

— Dobrze. Pola zgodziła się na warunki Izy, nie miała innego wyjścia jak zaakceptować je, aby dowiedzieć się jak najwięcej i otrzymać dane teleadresowe.

Długo biła się z myślami, tak… znowu biła się z nimi, co dalej. Teraz jej myśli i życie będą jedna wielką bitwą, tak czuła. Wróciła do domu. Fabian siedział w salonie, już wykąpany, oglądał telewizję. Wyglądał lepiej, nie był już przerażająco biały i skrajnie wyczerpany.

— Cześć, kochanie. Gdzie byłaś tak późno? Nawet nie słyszałem, kiedy wyszłaś.

— Byłam się przejść po parku, strasznie jednak się rozpadało i zajrzałam do kawiarni obok. Tam poczytałam książkę, wypiłam kawę i dopadło mnie zmęczenie, więc postanowiłam wrócić.

— Jak poczuję się lepiej, będę chciał pójść tam z Tobą. Zabierzesz mnie? — słysząc to, spojrzała na niego z ukrytym wstrętem.

— Tak, Fabian, wybierzemy się tam razem — powiedziała i zniknęła za drzwiami łazienki.

Kiedy stała tak przed lustrem w ich domu, patrzyła na siebie, sobie prosto w oczy i pytała się, dlaczego? Nie sądziła, że jej życie tak się pogmatwa. Zastanawiała się, jak teraz dowiedzieć się od niego prawdy, jakiejkolwiek prawdy, żeby mogła mu pomóc. Nawet nie miało znaczenia, że korzystał z usług powiedzmy to ładnie „dam do towarzystwa”, chodziło jej bardziej o to, żeby nie stracili domu, życia przez jego uzależnienia. Była w stanie poświęcić wiele, tak myślała, na ten czas.Rozdział trzeci: Za fotografią

Studia nadal trwały. Pola odnosiła wiele sukcesów w życiu artystycznym — bajkowe obrazy i magiczne, przepełniające entuzjazmem wystawy. Jej życie poza problemami małżeńskimi wypełniały kolory, ona nie była realistką. Często uciekała w fantazję. Wydawało jej się, że ta kraina jest dla niej bardzo bezpieczna, szczególnie teraz, kiedy ich małżeństwo wisi na włosku. Jej studia doktoranckie dobiegały końca. Roczne seminarium obejmujące działalność artystyczną i dydaktyczną w danym roku akademickim zaliczyła na najwyższa ocenę, więc była spełniona i szczęśliwa. Dostała propozycję zorganizowania wernisażu we Francji. Nie znalazła jeszcze dokładnej lokalizacji, ale i tak to jej spełnienie marzeń. Koszty otwarcia tego wernisażu nie będą małe, to wiedziała, jednak nie chciała odpuścić. Zapragnęła podjąć rękawicę i doprowadzić to do końca.

Późnym popołudniem, kiedy już wróciła do domu otworzyła skrzynkę mailową, a tam czekała na nią wiadomość od Roberta Moreau. Wiedziała, że miała czekać na oficjalną informację z Paryża, gdzie, kiedy i jak miałby odbyć się jej wernisaż. Poczuła, jak rozpiera ją radość i ogromna ekscytacja. Apolonia była ogromnym wrażliwcem, więc w każdych doświadczanych przez nią sytuacjach, serce towarzyszyło jej szybszym biciem. Z zapartym tchem otworzyła wiadomość:

Droga Apolonio!

Kontaktuję się z Tobą w sprawie wernisażu. Nasza propozycja to Château de Fontainebleau (czyt. Rezydencja królewska w Fontainebleau). Wernisaż mógłby odbyć się wstępnie w kwietniu 2020 roku. Dzień ustalimy na spotkaniu. W ramach opłaty, która towarzyszyłaby wystawie, wyznaczona jest Sala Królewska mniejsza. Tam zapragnęlibyśmy wystawić Twoje obrazy, te które uznamy za wyjątkowe i pasujące do wnętrza. Wszystkie szczegóły moglibyśmy omówić w czasie osobistej rozmowy. Jeśli jesteś zainteresowana rezerwacją sali na wernisaż, powinnaś wpłacić zaliczkę w wysokości 10 000 PLN.

Po otwarciu załączników powinnaś ujrzeć karty pokładowe na sobotni lot do Paryża wraz z lotem powrotnym.

Będę czekał na Ciebie w hali przylotów w Porcie lotniczym Paryż-Roissy-Charles de Gaulle. Mam nadzieję, że szybko się znajdziemy. W kolejnym załączniku dodaję również moje zdjęcie, abyś wiedziała, za kim się rozglądać po przybyciu na miejsce.

Z poważaniem,

Robert Moreau

Pobrała załączniki. W dwóch były bilety na lot do Paryża, już w sobotę.

— Dziś środa! — pomyślała. — Czy zdążę zorganizować pieniądze? Nie mogę wziąć z naszych oszczędności. Może zapytam Fabiana. Bez jego zgody nie chcę robić nic, co w tej chwili mogłoby nam zaszkodzić. — Znowu wszystko rozbiło się o gotówkę. Tego dnia pożałowała, że nie ma swoich oszczędności, że mają tylko wspólne pieniądze. Od razu zaczęła zastanawiać się, co dalej. Pola nie musiała pracować — nigdy. Zawsze zajmowała się tylko sztuką. To Fabian ich utrzymywał, a teraz kiedy sytuacja okazała się skomplikowana… Ona nie mówiła mu, że wie o wszystkim, o tych długach.

Niestety, zanim się nie usamodzielni, musiała go oszukać.

— Jak tylko się spotkamy, zapytam Fabiana o pieniądze — pomyślała. Otworzyła trzeci załącznik, w którym miało być zdjęcie Roberta i było. Okazało się, że Robert jest niebieskookim blondynem o bujnej grzywie i o mało męskich rysach twarzy. Przypominał jej niewinnego chłopca nie do końca pełnoletniego. Można było wywnioskować, że ma wątłą budowę ciała. Nie wzbudził w niej żadnych uczuć, poza tym, że sama ona podekscytowana była faktem wyjazdu i zwiedzeniem Rezydencji Królewskiej. Zaciekawiona była, jak wygląda mała sala królewska i kiedy będzie mogła ją zobaczyć, a chciała to zrobić jak najszybciej. Nagle usłyszała trzask otwierającej się zapadki od zamka w drzwiach. To Fabian — jak nigdy tak wcześnie. Ale to dobrze, nie będzie musiała dłużej zastanawiać się i stresować. Wparował do pokoju jak poparzony. Był zziajany i jakby lekko przestraszony.

— Pola! Nie możesz opuszczać domu wieczorami, obiecaj mi to. Nie chcę, by coś ci się stało! — roztrzęsionym głosem oznajmił jej niezwłocznie.

— Ale możesz powiedzieć czemu? O co chodzi i co się stało? Czy to tak wiele? Poza tym, ja w sobotę wylatuję do Paryża i potrzebuję pieniądze. Czy mógłbyś mi przelać na moje konto 15 000 PLN?

Fabian zaniemówił. Wyglądał, jakby właśnie zbierał myśli, starał się uporządkować to, co ona do niego mówi. Wiedziała, że mają oszczędności, bo sprawdzała ich konto bankowe jeszcze dziś przed południem.

— Polusiu, narobiłem nam kłopotów, zaciągnąłem długi u groźnych ludzi. Ja naprawdę chciałem Ci powiedzieć, ale nie wiedziałem, jak to zrobić… Bałem się, że odejdziesz ode mnie… A o pieniądze nie musisz się pytać, bo przecież połowa z nich jest twoja, są to pieniądze od Twoich rodziców. Zaraz tę część przeleję na Twoje konto i lepiej będzie, jak na jakiś czas nie będziemy mieszkać razem, ja muszę się z tego uwolnić, a Ciebie nie mogę w to mieszać. Kocham Cię, ale nie wiem, Pola, czy tak naprawdę kocham czy mi się tylko wydaje. Kiedy ty wrócisz z Paryża, mnie już tutaj nie będzie. Zostawiam Ci dom. Przepisałem wszystko na Ciebie. Ja jestem bankrutem. Wszystko teraz stoi na Ciebie. Podzielę nasze oszczędności i znikam z naszego życia. Kiedyś naprawdę Cię kochałem, a teraz… Teraz wolę prostytutki, jest to dla mnie bardziej atrakcyjne niż seks z tobą i bycie w Twoim otoczeniu. Spędziłem dużo czasu z innymi kobietami, ty nawet tego nie wiedziałaś. I nie żałuj mnie. Po prostu żyj swoim życiem.

Pola stała w osłupieniu, z początku rozmowy wydawało jej się jakby miało być okej, wydawał się rozumny i pełny skruchy, że robił źle. Jednak w ułamkach sekundy jakby wyszedł z niego demon. Już nie pytała siebie, jak to możliwe? Jak ma to być?

Psy szczekają, karawana jedzie dalej. Bolało ją to oczywiście, ale nie chciała być jego popychadłem przez całe życie. Była za młoda, aby sobie na to pozwolić. Zechciała wziąć los we własne ręce, odnieść sukces, może nawet zakochać się ponownie? Pomyśli o rozwodzie, jak wróci z Paryża i będzie wiedzieć więcej o swoim nowym wernisażu. Był on dla niej ogromnym sukcesem. Bardzo chciałaby móc przyspieszyć czas. Nagle coś runęło z hukiem na podłogę. To Fabian zrzucił na siebie wszystkie walizki, pakował się w pocie czoła. Nagle zadzwonił jej telefon. — To Izabella, jak mam to odebrać, żeby on nie usłyszał i nie zauważył? — zastanowiła się w myślach i pobiegła szybko do łazienki, zamknęła drzwi i odkręciła wodę w wannie. Odebrała, szepcząc cicho.

— Halo? Iza? Co się dzieje? Dzwoniłaś już kilka razy.

— Pola, posłuchaj nie zatrzymuj Fabiana. Ma ogromne kłopoty i jeśli zatrzymasz go, to one najprawdopodobniej przejdą na Ciebie! — Pola czuła podenerwowanie i zatrwożona zapytała:

— Czy to chodzi o tych mężczyzn? O te długi?

— Tak, Fabian nie jest czysty! Dużo pije i bierze! Pola on od roku regularnie bierze narkotyki! — Pola oniemiała, ale byłoby to wytłumaczenie jego nerwowości, którą wnosił ze sobą do domu od wielu miesięcy.

— Izo, jak będziesz cokolwiek wiedzieć, dzwoń, ja wtedy będę spokojniejsza. On przyznał mi się, że narobił długów, starał się mnie urazić, skrzywdzić słowami. Nie będę go zatrzymywać i przejmować się, starałam się to uratować, ale nie chcę już… mam dość… — powiedziała i rozłączyła się.

Nie rzuciła słuchawką, z pokorą schowała telefon do kieszeni. Zakręciła wodę i wyszła z łazienki. Za drzwiami stał rozwścieczony Fabian.

— Ty suko! Spiskujesz za moimi plecami? — zamaszyście uderzył Apolonię w twarz.

Pola poczuła ogromny ból głowy, zobaczyła fruwające czarne i srebrne świecące mroczki pod powiekami, otulona ciemnością zapadła w mrok.

Fabian odtrącił jej ciało z przejścia, przeciągnął je do salonu na sofę. Spakował resztę rzeczy i uciekł. Z plecaka, z którym wrócił z pracy, wyjął zawiniątko i położył jej na stole. Uciekł z ich własnego domu. Zachował się jak bandyta. Nie pomógł jej. Nie zatrzymał się. Nie sprawdził, czy ona oddycha. Z hukiem zatrzasnął drzwi i wybiegł z domu. Kiedy już był na dole, z impetem rzucił kluczami w szybę balkonową, a ta rozprysła się w drobny mak.

I tak mijały godziny…
mniej..

BESTSELLERY

Kategorie: